จอกเจ้าบ้าน “จู่เหริน (主人)”—หนึ่งใบที่เล่าเรื่องราวของเจ้าของโต๊ะชา
ปกติเมื่อเพื่อนมาดื่มชาที่บ้าน เจ้าบ้านจะมี “จอกประจำตัว” ต่างจากใบอื่น—จอกนั้นเรียกว่า “จู่เหริน” มักใหญ่กว่าเล็กน้อยและบอกตัวตนของผู้ชงได้ชัดเจน
สองวันก่อน จอกจู่เหรินสุดหวงของผม “บิ่น” โชคดีไม่แตกทั้งใบ มันคือจอกทำมือบางเฉียบ เคลือบสีชมพูหายากที่ใช้ “ทองคำ” เป็นส่วนผสม น้ำเคลือบชนิดนี้เผายาก อัตราเสียหายสูงมาก การจะออกมา “สมบูรณ์” คือศิลปะ + ประสบการณ์ล้วนๆ ผมเลยส่งไปซ่อม แต่ใจก็ยังไม่สงบ
สุดท้ายตัดสินใจทักอาจารย์ผู้ทำจอกใบนี้—คนที่ผมตามตื้อให้ทำจอกให้ฉาฉินอยู่หลายเดือนแล้วไม่ยอมทำให้เสียที รอบนี้พออาจารย์เห็นว่าใบเดิมผมบิ่น…ก็ใจอ่อน ผมเลยคว้าโอกาสทันที สั่งให้อาจารย์เผา “จอกจู่เหริน ทรงฮวาเสิน (花神杯)” ขนาด 80 ml จำนวน 20 ใบ
อาจารย์กำชับว่า “ต้องรอ และต้องยอมรับความเสี่ยง” เพราะงานเคลือบสีนี้เผาแล้วอาจไม่สมบูรณ์ทุกใบ นี่แหละเสน่ห์ของงานยากระดับมาสเตอร์พีซ: ทุกใบเกิดจากไฟและฝีมือ ไม่ใช่สายพาน
ตลกดี จอกบิ่นไปใบเดียว กลายเป็นสั่งทำ “ชุดฮวาเสิน” งานยากที่สุดชุดหนึ่ง สำหรับสาย “น้ำเคลือบ” ผมบอกได้คำเดียว ถ้าได้ครอบครองสักใบ มันคือชิ้นงานระดับสะสม ที่ควรค่าแก่การอยู่ในตู้ที่สุด ทั้งหายาก ทำยาก และต้องอาศัยความสามารถกับประสบการณ์ขั้นสูงของช่างอย่างแท้จริง.
