วันนี้หยิบชาที่ซื้อไว้ตั้งแต่ปี 2010—ตอนนั้นประสบการณ์ดื่มชายังไม่มาก แต่ชาที่เก็บเป็น “ชาป่า เนื้อเดียว ฤดูชุน” (ตามข้อมูลจากผู้ขาย) ดื่มแล้วชอบ เลยเก็บไว้จำนวนหนึ่ง จากนั้นค่อย ๆ เพิ่มพูนประสบการณ์ หาข้อมูล อ่าน ดื่ม เปรียบเทียบ แลกเปลี่ยนความคิดกับนักดื่มท่านอื่น ๆ และท้ายที่สุดได้เดินทางไปศึกษากับผู้รู้ตัวจริงในสายที่เกี่ยวข้อง พอกลับมาชงวันนี้ น้ำแรกทำให้รู้สึกว่าชาขาดบางสิ่งบางอย่าง จึง “ใส่ตัวช่วย” เล็กน้อยเพื่อปรับน้ำชาให้สมบูรณ์ขึ้น
เวลาผ่านไป 15 ปี กลับมาชิมอีกครั้ง ชาที่ “อดีต” เราเคยคิดว่าดี วันนี้ความคิดเปลี่ยนไป ไม่ใช่ความผิดของชา แต่เป็นเพราะประสบการณ์ของผู้ดื่มมากขึ้นจนแยกแยะได้ชัดว่า สิ่งที่เคยเรียกว่า “ดี” ตอนนี้คือ “ชาพื้นฐานทั่วไป”—ดื่มได้ แต่ถ้ามีตัวเลือกอื่น ชานี้คงเป็นลำดับท้าย ๆ ที่จะหยิบมาชง
ผมจึงมักบอกนักดื่มที่เริ่มสะสมใหม่ ๆ ว่า “อย่าใจร้อน ค่อย ๆ ชิม ค่อย ๆ ดื่ม” ของที่คิดว่าดีในวันนี้ อนาคตอาจไม่ใช่ เพราะช่วงแรกยังดื่มไม่มากและไม่หลากหลาย พอดื่มไปสักระยะหนึ่ง เราจะเริ่มเห็นแนวทางและความชอบของตัวเอง—ชอบโซนไหน แบบไหน ให้ความรู้สึกระหว่างดื่มและหลังดื่มแบบใด แต่ถ้ารู้ชัดอยู่แล้วว่าชอบแนวไหน ก็เลือกสะสมตามใจตั้งแต่แรกได้เลย
ชาทุกตัวมี “ลายเซ็น” ของมันเอง เลือก “ที่ใช่และที่ชอบ” แล้วเมื่อเวลาผ่านไป เราจะไม่รู้สึกเสียดาย ไม่รู้สึกผิดพลาด—และการดื่มชาจะยังคงเป็นความสุขเสมอ.
