ทุกครั้งที่ผมไปหาอาจารย์ อาจารย์จะหยิบชาดีๆ ออกมาให้ดื่มเสมอ แต่ทุกครั้งที่มี “ชาดี” วางอยู่ตรงหน้า คนที่ต้องชงกลับไม่ใช่อาจารย์ เป็นผมเอง อาจารย์ให้เหตุผลสั้นๆ ว่า “เธอชงชาอร่อย หอม กว่าคนอื่นชง”
หลายคนคิดว่าการชงชา คือแค่รินน้ำร้อน ใส่ใบชา แล้วก็รินออก แต่สำหรับผมการชงชามีมากกว่านั้นเยอะ ผู้ชงชาไม่ได้แค่คุมกาน้ำ แต่ต้องคุม “จังหวะในการดื่ม” ของทั้งโต๊ะ ต้องสังเกตตลอดเวลา ว่าใครจอกว่าง ใครยังไม่ดื่มจอกของท่านไหนชานั่งเย็นอยู่ตรงนั้นนานเกินไป ก็ควรเปลี่ยนชาให้ใหม่ เพราะหน้าที่ของผู้ชง ไม่ใช่แค่ชงให้หมด แต่คือทำให้ทุกจอก “พร้อมดื่ม ในสภาพที่ดีที่สุด”
ในกาชาหนึ่งกา ผู้ชงต้องเข้าใจหลายอย่างไปพร้อมกัน ทั้งนิสัยของชาแต่ละชนิด อุณหภูมิน้ำที่เหมาะสม และลำดับการชงตั้งแต่น้ำแรกไปจนถึงน้ำสุดท้าย การดื่มชา สำหรับผมคือการดื่ม “ซุปชา” หน้าที่ของผู้ชง คือสกัดสิ่งที่ดีที่สุดออกมาให้ “เสถียร” คงที่ทุกน้ำ ไม่แกว่งไปมา ไม่อ่อนไปจนจับอะไรไม่ได้ ไม่ฝาดจนทุกอย่างที่ดีในน้ำชาโดนกลบหายไปหมด
เราอาจจะบอกว่า “ผมชอบเข้มหน่อย” หรือ “ผมชอบอ่อนๆ” แบบนั้นไม่ผิด ถ้าชงดื่มคนเดียวที่บ้าน จะชงตามใจตัวเองยังไงก็ได้ แต่เมื่อไรที่ต้องชงให้คนอื่นดื่มร่วมด้วยตั้งแต่วินาทีนั้นเป็นต้นไป ผู้ชงไม่มีสิทธิ์ชงตามปากตัวเองแล้ว แต่ต้องชงให้ได้ “มาตรฐานที่เที่ยงตรง” ก่อน แล้วค่อยปล่อยให้แต่ละคน ไปต่อยอดรสนิยมของตัวเองเอาเองในใจ
