แต่เราก็ศิษย์มีอาจารย์ จะไปทำให้เสียชื่ออาจารย์ได้อย่างไร เวลานั่งวงชา ผมเลยทำในสิ่งเดียวที่ควรทำ คือชงชาให้ดี ดื่มให้ละเอียด และตอบคำถามให้ตรงไปตรงมา หลังจบแต่ละวง ผลที่ตามมาก็มักจะคล้ายกัน คือ คนไทยก็ไม่ได้แพ้คนจีนเรื่องชาเหมือนกัน
หนึ่งในหัวข้อที่ถูกถามในวงรอบนี้ และถูกถามด้วยความสนใจจริงจัง คือคำถามว่า “โกดังแห้ง (干仓) กับโกดังชื้น / โกดังเปียก (湿仓) คืออะไรกันแน่?” คำตอบที่ผมให้ไปในวงชาในตอนนั้นสั้นมาก ผมตอบว่า “มันคือกงอี้ (工艺)” หรือพูดให้เข้าใจง่ายก็คือ “กระบวนการ วิธีการ เทคนิค” คนฟังก็ทำหน้างงนิด ๆ เพราะปกติในโลกชามักจะได้ยินว่าโกดังแห้งกับโกดังเปียกเป็นเรื่องของสถานที่เก็บ เป็นเรื่องภูมิภาค เป็นเรื่องสภาพอากาศ แต่ผมกลับไปตอบว่ามันคือ “กงอี้” หลายคนเลยสงสัย ว่าทำไมถึงนิยามแบบนี้
ถ้าเรากลับมาดูในโลกความเป็นจริง ไม่มโน หรือ โลกสวยเกินไป “โกดังเปียก” ที่เราพูดถึงกันบ่อย ๆ นั้น แก่นแท้คือ “กรรมวิธีเร่ง” โดยอาศัย “อุณหภูมิ” และ “ความชื้น” ที่สูงกว่าปกติ เพื่อเร่งให้ชา “แก่เร็วขึ้น” ไม่ใช่การปล่อยให้ชาเดินไปตามจังหวะของธรรมชาติอย่างเดียว แต่เป็นการเข้าไป “จัดฉาก” ให้ใบชาเดินทางเร็วขึ้นกว่าที่ควรจะเป็น จึงพูดได้อย่างตรงไปตรงมาว่า โกดังเปียกคือวิธีการ “บ่มเร่ง–บ่มลัด” ที่มนุษย์สร้างขึ้นเพื่อให้ได้ชาที่น้ำชาสีเข้มขึ้น ลดความขมฝาดลงในเวลาไม่นาน ถ้ามองผิวเผินก็เหมือนเป็นทางลัดที่น่าดึงดูดมาก แต่ทุกทางลัดย่อมมีต้นทุนที่ต้องจ่ายเสมอ
การเก็บชาแบบโกดังเปียกนั้น แม้จะทำให้น้ำชาสามารถเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มได้เร็ว ลดความฝาดขมได้ไวขึ้น แต่สิ่งที่ต้องแลกมาคือ “ความเสี่ยงสูงมาก” ทั้งในด้านกลิ่น ด้านรส และโดยเฉพาะด้านสุขภาพ เพราะหากควบคุมสภาพแวดล้อมไม่ดีพอ ก็มีโอกาสสูงที่เชื้อราและกลิ่นเสียจะเข้ามามีบทบาทในถ้วยชา นี่จึงเป็นเหตุผลที่ผมยืนยันว่า เวลาเราพูดถึงโกดังเปียกหรือโกดังชื้น เราไม่ได้พูดถึงแค่ “สถานที่เก็บชา” เท่านั้น แต่กำลังพูดถึง “วิธีจัดการกับใบชา” อยู่ในตัวเอง เพราะมันคือการเข้าไปแทรกแซงจังหวะเวลา และจังหวะธรรมชาติของชาอย่างชัดเจน
หลังจากโพสต์นี้ ยังมีตอนต่อเรื่องโกดังภาคเหนือ–โกดังภาคใต้ ให้ค่อย ๆ เล่าต่อไป วันนี่เอาไว้แค่นี้ก่อน เดี๋ยวคนอ่านจะยังไม่ได้ชงชา ดื่มแต่ตัวหนังสือกันจนคอแห้ง ฮ่า ๆ 
